Audiodeskrypcja

Audiodeskrypcja – wyraz ten pochodzi od łacińskiech słów audio („słuchać”) i descriptio („opis”) i oznacza dosłownie „opis do wysłuchania”. Jest to technika, która pozwala osobom niewidzącym doświadczać sztuki wizualnej za pomocą dodatkowej ścieżki dźwiękowej – opisu obrazu, barw, przestrzeni, postaci, itd. Może towarzyszyć różnym typom przedstawień wizualnych, np. projekcji kinowej, przedstawieniu teatralnemu, malarstwu, wystawom muzealnym, a także widowiskom sportowym. W najprostszym znaczeniu audiodeskrypcja obejmuje przekład obrazu na słowa, jednak tworzenie tego rodzaju dokumentów nie jest łatwe, wymaga znajomości postrzegania świata przez osoby niewidzące oraz musi podporządkować się ścisłym wymaganiom etycznym.


Idea audiodeskrypcji na świecie jest stosunkowo młoda, pojawiła się w  Stanach Zjednoczonych w 1981 roku i po raz pierwszy użyto jej do opisu spektaklu teatralnego. W Stanach bardzo szybko zyskała popularność i po kilku latach dotarła również do Europy. Dziś na całym świecie jest intensywnie propagowana, a jej techniki rozpowszechniane i udoskonalane.


W Polsce audiodeskrypcja pojawiła się aktywnie w 2006 roku w Białymstoku w czasie emisji filmu Statyści. Od tego czasu jest częściej obecna w kinach oraz muzeach w całej Polsce i dziś można mówić o jej rosnącej popularności. Jej rozpowszechnianiem i tworzeniem opisów dźwiękowych zajmują się m.in. Izabela Künstler i Urszula Butkiewicz, autorki projektu „Poza Ciszą i Ciemnością”, a także Barbara Szymańska i Tomasz Strzymiński z białostockiej Fundacji Audiodeskrypcja. Również telewizja TVP emituje specjalne seriale z audiodeskrypcją, co świadczy o coraz szerszym jej zastosowaniu i potrzebie jej użycia w życiu codziennym. Od 2010 r. ustawa o radiofonii i telewizji zapewnia osobom niewidzącym prawo do dźwiękowego opisu pragramów telewizyjnych. 

Kreator stron www - szybka strona internetowa